Verdachte situatie

Vandaag zag ik 3 jongens onze trap opkomen. Toevallig stond ik voor het raam en op het moment dat die jongens mij zagen renden ze weg. Zo begon de mail van een buurman.

Vandaag zag ik 3 jongens onze trap opkomen. Toevallig stond ik voor het raam en op het moment dat die jongens mij zagen, renden ze weg. Ik ben ze achterna gerend en heb foto’s gemaakt. Helaas te laat om ze aan te spreken. Het was zeer verdacht.”
Zo begon de mail van een buurman. Hij had een niet-pluisgevoel en wilde van mij weten wat hij moest doen. En of ik de jongens kende.

<a href="http://www.flickr.com/photos/79818573@N04/8166568371/" title="voor Uw veiligheid... U wordt gefilmd by analog photo fun

analog photo fun

Regelmatig lopen onbekende jongeren door ons complex. Vaak op zoek naar een plekje om te blowen en te drinken. Helaas ook regelmatig met andere motieven. Vooral parkeergarages zijn een geliefd doelwit, maar de laatste tijd hoor ik ook vaker dat in huizen wordt binnen geslopen.
Het is een terugkerend probleem waarover ik regelmatig in gesprek ben met de woningcorporatie, de gemeente en de wijkagent.
Inbraak is van alle tijd, niets nieuws onder de zon. Wel een punt is dat het hang- en sluitwerk in ons complex niet deugdelijk is. Wij, bewoners, kaarten voortdurend aan dat er teveel sleutels in omloop zijn en het hang- en sluitwerk aan vervanging toe is. Het is dweilen met de kraan open. De politie adviseert om het hang- en sluitwerk grondig aan te pakken. Tot nu toe geeft de corporatie niet thuis; geen geld en wooncomplexen waar de nood hoger is. Er zijn wel op een aantal plekken camera’s en sensorlampen geplaatst die de slimmeriken handig weten te omzeilen in het doolhof dat ons wooncomplex is.

Illustratief

Ik spreek een buurvrouw aan dat de toegangsdeur niet in het slot valt en iedereen naar binnen kan lopen. Haar reactie: “O ja, nou ik bel niet meer. Het heeft toch geen zin, want binnen de kortste keren staat de deur weer open”. Ze trappen ‘m zo in. En die arme timmerman, ik durf hem niet weer te vragen om de deur te maken”.

Of een buurman die mij radeloos aanspreekt. “Kijk nou toch wat een troep en stank. Ze slapen ook in de box en er wordt gepist en gedeald. Ik weet wie het zijn; ik heb het al een paar keer gemeld. Maar er gebeurt niets; de deur is steeds stuk en wordt niet goed gemaakt.”

En een buurvrouw die een flinke schadeclaim heeft, omdat de scooter gestolen is uit de garage. De verzekering keert niet uit, omdat de toegangsdeur weken openstond.

Buren die hun toegang naar de box niet meer gebruiken en het slot geblokkeerd hebben. Om te voorkomen dat ongewenste gasten naar binnen komen.

Wat nu?

Mijn buurman die drie jongens op zijn trap zag, heb ik geadviseerd om melding te doen van dit incident en de foto’s aan de wijkagent te geven. Ook heeft hij de deur naar het trappenhuis gecheckt en die bleek met elke sleutel te openen en dat is niet de eerste keer. Daarvan doet hij melding bij de beheerder.

Een aantal bewoners houdt de boel goed in het gaten en meldt situaties waar zij zich zorgen over maken. De wijkagent en de straatcoaches lopen dagelijks rond en spreken jongeren aan en als het even kan ook de ouders.
Is de ene groep onder controle dan dient een volgende groep zich weer aan. Is het in het ene deel van het complex rustig, dan heeft het andere deel meer overlast. Het zogenaamde waterbedeffect.

We willen allemaal een veilige leefomgeving en die veiligheid is in het geding. We dragen hier als bewoners zorg voor, maar hebben de corporatie daarbij nodig. Een corporatie die bereid is om mee te denken en te investeren in de veiligheid van haar bewoners. Maar denkt een corporatie in onmogelijkheden, dan kiest die voor het in stand houden van het oude en is weinig vernieuwend. Zo’n corporatie loopt achter de feiten aan en verliest goodwill. Goodwill die hard nodig is in een tijd waar de betrouwbaarheid in twijfel wordt getrokken. In een tijd waarin we forse huurverhogingen kunnen verwachten zonder dat daar voor bewoners iets tegenover staat.
Het is een zeer verdachte situatie, waarvan we niet goed weten wat ons boven het hoofd hangt.